Sea safari - FOTO & FILM - Bart Van Lerberghe
15889
post-template-default,single,single-post,postid-15889,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-theme-ver-13.4,qode-theme-bridge,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.5,vc_responsive
 

Sea safari

Sea safari

Mombasa, Afrika. Omdat ik niet lang in het hotel kan blijven stilzitten besluit ik naar het strand te trekken om het onderwaterhuis voor mijn fototoestel te testen. Op het strand worden we direct belaagd door de „beach boys”. Dat zijn jonge mannen die proberen excursies te verkopen aan de toeristen. Een voor een komen ze een praatje maken. „Vanwaar komen jullie ? Hoelang blijven jullie ?” En na 10 minuten small talk komt natuurlijk de ultieme vraag : „Gaan jullie een excursie boeken ? Very cheap” „Jaja, later misschien…” „O.K., dan moet je naar mij komen voor de beste prijzen. Vraag naar Rasta.” En dan komt Fanta en Yoshi en nog een tiental anderen, allemaal met hetzelfde verhaal. Als we er dan opeens genoeg van hebben en zeggen dat we hier geen tijd voor hebben en dat ze ons nu gerust moeten laten, worden ze boos. De sfeer slaat direct om. „White man has the whatch, black man has the time” zeggen ze. We worden racisten genoemd. Uiteindelijk beloven we dat we ’s anderendaags een praatje zullen maken. Dat vinden ze goed en eindelijk kunnen we in zee duiken. De zee is lekker warm en zit vol kleurrijke visjes. Het materiaal wordt getest, verschillende instellngen geprobeerd. We maken een paar mooie foto’s. Aan ons hotel is echter een zandstrand. Ik vind het mooier om onderwaterfoto’s te maken met koraalriffen en rotsen als achtergrond. Daar zie je het licht ook mooier op spelen.

sea-safari02

Eindelijk… klaar om te zwemmen.

Een paar dagen later gaan we dus nog eens naar het strandje. We willen een bootje huren zodat we wat verder van de kust zouden kunnen snorkelen. Blijkbaar zijn er in de buurt plekken waar koraalriffen vol vissen zijn. Eén woord tegen de beachboys is genoeg. Ze staan meteen met z’n twintigen rond ons hun zeemans-kunsten op te hemelen. We kiezen er een jonge kerel uit, die zichzelf Jack Sparrow noemt en na lang onderhandelen spreken we een prijs af. Er moet ook een tweede man mee. Hij heeft een belangrijke job, maar deze word ons pas uitgelegd als we al aan het varen zijn : Doordat ons bootje lek is moet hij de hele tijd water hozen…
Toen ik Jack Sparrow vroeg waarom de Zwitserse vlag wapperde op zijn bootje, vertelde hij een typisch Afrikaans verhaal : een paar jaar geleden was er een oudere Zwitserse vrouw daar op vakantie geweest. Ze was verliefd geworden op een zwarte man en had hem het bootje waar we nu inzaten geschonken zodat hij zijn eigen geld zou kunnen verdienen. Sinds hij de eigenaar is van de boot, heeft die man geen dag meer gewerkt. Hij leeft nu van het verhuren van het bootje en natuurlijk van het verwennen van zijn Zwitserse, want ze zijn nog altijd samen. En eens, besloot Jack Sparrow, wil ook eigenaar zijn van zo’n boot. Ik ben al jaren aan het sparen maar ik weet niet of het ooit zal lukken om zoveel geld bij mekaar te krijgen voor ik een oude man ben. Op mijn vraag hoeveel zo’n bootje dan wel kostte zei hij : dat is ongelooflijk duur, een bootje als dit kost bijna 1 000 euro.
Een heel leven sparen en dan misschien 1000 euro bij mekaar hebben. Daar word je toch even stil van.
Toen gooide hij het anker uit en hebben we twee uur gesnorkeld en foto’s gemaakt in wat zij „Het aquarium” noemen. De ontdekking van een andere wereld, met onbekende kleuren en vormen. Een schitterende ervaring.

sea-safari03

Klaar om te vertrekken.

sea-safari04

Kapitein Jack Sparrow.

Toen we nog eens langs het strand passeerden was het net laag water. Het lag er vol zeewier, plassen zeewater, rotsen… Een paar beachboys kwamen op ons af slenteren. Inmiddels kenden ze ons al en werden we bijna als vrienden behandeld. Of toch minstens als trouwe klanten. Of we geïnteresseerd waren in een gratis sea-safari ? Brenda en ik keken even naar mekaar. Zullen we het spel even meespelen en ons wat laten doen ? O.K. dan maar. We kozen Rasta als gids. Die stippelt een route uit waar van alles te zien was in het ondiepe water of op het strand : Een inktvis op het droge, een koraalduivel of schorpioenvis in ondiep water, enz… algauw kwamen zijn helpers aandraven met speciale schelpen, krabben, zeekomkommers. Want in Africa huur je nooit iemand alleen. Er zijn altijd anderen die meehelpen in de hoop een graantje mee te pikken. Ze toonden ons zelfs een „Disco Bar” Wat het precies was weet ik niet, een lichtgevende zeeëgel ? Na een uurtje waren we zo ongeveer rond. Brenda en ik keken nog eens naar mekaar. Nu gaat het gebeuren. En inderdaad, we werden naar „The Office” gebracht. Dat waren gewoon enkele rotsen in de schaduw. Daar mochten we plaatsnemen en onderhandelen over de prijs van de gratis sea-safari. Rasta is in zijn nopjes als hij ziet dat we het spel meespelen en niet boos weglopen. Hij neemt het initiatief en schrijft met een stok „100” (euro) in het zand. 100 euro is daar meer dan een maandloon. Brenda moet daar hartelijk om lachen en wist de twee nullen uit. De prijs zal dus ergens tussen 1 en 100 euro liggen. Na nog een half uur onderhandelen, met veel grapjes en verhalen over de kinderen die hij moet onderhouden en het leven dat zo duur is, komen we op een prijs van 5 euro, dat ze dan zelf moeten verdelen onder mekaar. Uiteindelijk geef ik er 10 omdat we een leuke namiddag hebben gehad en ze best een fooi verdienen.

sea-safari05

Rasta, met muts in de hitte, maar je herkent hem wel van ver.

sea-safari06

The office. – Nee, deze foto is niet mislukt, maar als ik Brenda in bikini op mijn blog zet, mag ik een week in de zetel slapen…

Tijdens onze vakantie hebben we ook een paar officiële excursies gemaakt. Met luxe bus met airco naar een grote boot die ons naar een koraalrif in een beschermd natuurreservaat bracht. We hebben er schitterende dingen gezien. Maar het meest van al blijft het contact met die plaatselijke mensen me bij. Hakuna matata.

Meer foto’s die daar en elders onder water genomen werden vind je in mijn portfolio. (LINK)